İstersen bu haftanın köşe yazısını şöyle bırakıyorum—Recebiye’nin Gönül Köşesi tadında, sakin ama derin:
Zemheri
Kar kış kapıda değil artık; içeri girdi.
Sokaklar sessiz, adımlar temkinli, nefesler buhar.
Zemheri ayındayız… Soğuğun en dürüst olduğu zamanlardayız.
Bu mevsimde her şey yavaşlar.
İnsan aceleyi bırakır, konuşmayı azaltır, içine döner.
Dallar çıplaktır ama kökler çalışır;
Toprak suskundur ama umudu saklar.
Zemheri bize sabretmeyi öğretir.
Her şey hemen yeşermeyecek,
Her yara hemen kapanmayacak.
Ama bilinir ki bu soğuk, boşuna değildir.
Belki de bu yüzden kış, en çok kalbi olanları üşütür.
Bir çay bardağında ısınır insan,
Bir cümlede, bir hatırada, bir duada…
Zemheri ayındayız.
Üşüyoruz ama biliyoruz:
Bu soğuk geçecek.
Ve bahar, yine en çok sabredenlere gelecek.
Gönül Notu:
Zemheri ayındayız…
Üşüyorum bazen ama bil ki,
Bir kalbin sıcaklığı,en sert kışı bile bahara çevirir . Eğer hâlâ bekliyorsam sebebi soğuk değil umudun hala içimi ısıtmasıdır.
